Proces Sebastiana M. po tragedii na A1 – dlaczego nie „zabójstwo z zamiarem ewentualnym”?

Medium / data: GazetaPrawna.pl · 26.09.2025

W rozmowie dla Gazety Prawnej wyjaśniłam, dlaczego w sprawie tragicznego wypadku na A – mimo potwornych skutków i skrajnych naruszeń zasad ruchu – prokuratura opiera akt oskarżenia na art. 177 § 2 k.k. (wypadek ze skutkiem śmiertelnym), a nie na zabójstwie z zamiarem ewentualnym. Klucz leży w rodzaju winy i w tym, co można udowodnić ponad rozsądną wątpliwość.

Najważniejsze wnioski z mojego komentarza:

Zamiar ewentualny to nie „bardzo duża brawura”. To sytuacja, w której sprawca przewiduje śmierć i godzi się na nią  – świadomie i dobrowolnie. Samo rażące złamanie zasad bezpieczeństwa to wciąż nieumyślność, nie zamiar.

W ocenie zamiaru liczą się: czas i sposób niebezpiecznego manewru, miejsce, reakcje kierowcy, motywacja oraz zachowanie po zdarzeniu. Te elementy muszą prowadzić do wniosku o godzenie się na skutek, a nie tylko o lekkomyślność.

W realiach tej sprawy, przy prędkościach rzędu 315–329 km/h, skala naruszeń sugeruje wysoki poziom obojętności, ale to wciąż za mało, by wykazać zamiar wobec konkretnych osób – co wymaga orzecznictwo. Stąd konstrukcja z art. 177 § 2 k.k. i maksymalnie 8 lat pozbawienia wolności.

Dlaczego to ma znaczenie?

Dla opinii publicznej różnica bywa niezrozumiała, ale w prawie karnym typ czynu wyznacza nie tylko zagrożenie karą, lecz także model dowodzenia. Zrównanie „nieprawdopodobnej brawury” z „zamiarem” prowadziłoby do rozmycia granic między nieumyślnością a umyślnością, co później odbija się w setkach mniej medialnych spraw.

https://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/kraj/artykuly/9896883,proces-sebastiana-m-po-wypadku-na-a1-nie-odpowie-za-zabojstwo-z-zam.html